Zijn moeder had hem heel erg gewild. Zoveel was duidelijk. Zo schreef hij het op
in zijn dagboek. Net zeventien geworden
en al blijk vertonend van een pril psychologisch inzicht was hij een dagboek
begonnen. Een dagboek, dat kwam ook
romantisch over en een romantisch aura, dat was een troef als het om meisjes
ging. En voor hem ging het om
meisjes. Hij was zeventien en een bom
vol hormonen.
Wat zou hij nog toevertrouwen aan zijn dagboek:
Een liefdesgedicht? Een gesublimeerd platonisch gedicht of de bestiale
verzinnelijking van wat hij in zijn lijf aan gevoelens waarnam? Zoiets…? Zinloos,
besloot hij. Het hele wijde net stond er vol van, daar had hij niets eigens aan
toe te voegen. Zijn hormonale oprisping was wel geheel eigen, zeg maar
lichaamseigen, maar weinig origineel. Geen
exorbitante uitspattingen, geen seksueel deviant gedrag, noch een sporadisch orgietje
hier of daar. Gewoon het verlangen naar een lief en een bevredigend seksueel
leven. Dat was het.
Geen liefdesgedichten dus, uitroepteken! Hij zou eerlijk gezegd ook niet weten aan wie
hij die zou moeten richten. Tot nog toe
was zijn nieuwe vrijgekomen energie eerder van het stuurloze soort. Hij begeerde wel eens een meisje, maar was vooralsnog
niet op roverstocht gegaan. Was het een
gebrek aan moed of een gebrek aan verliefdheid?
Daar stond hij voorlopig nog niet bij stil. Ook niet bij het feit dat hij misschien uit
lafheid een dagboek was begonnen in plaats van de koe bij de hoorns te vatten
of nog beter bij haar smakelijke uier. Het
hormonaal ontwaken leidt in de dierenwereld tot paren, in de mensenwereld heel
vaak tot dagboeken. Dat zou zijn eerste
lief, een wereldwijs wichtje van 19, drie jaar later tegen hem zeggen, toen ze de
stapels en stapels dagboeken opmerkte in zijn studentenkamertje.
Goed.
Dit is dus het verhaal van Roderick en hoe hij gedurende drie eenzame
jaren de liefde in zijn dagboeken bedreef om uiteindelijk gestrikt te worden
door… nee niet door een jonkvrouw. Het
is niet omdat hij Roderick heet dat we in dat soort sfeer zitten. Dat
Roderick-heten had alles met zijn liefhebbende moeder te maken. Maar daarover later meer. We beginnen bij het begin. Zijn dagboek.
Begonnen op 12 december 2014.
Beste
Dagboek,
12/12/2014
Mijn
moeder heeft mij heel erg gewild, zoveel is duidelijk.
Geen
liefdesgedichten!!!!
Gewoon
een dagboek omdat meisjes daardoor geïntrigeerd zijn. En ondertussen kan ik hier absolute nonsens
schrijven. Dat maakt geen fuck uit. Al beschreef ik het volgende level van world
of warcraft. Een dagboek is geheim en
helemaal van mij! Geen slap romantisch
geleuter hier. Maar wat dan wel? Ik ga toch niet echt world of warcraft
beschrijven, dan kan ik het spel beter gaan spelen. Eens kijken. Wat heb ik vandaag gedaan? Naar school geweest.
Tot daar.
Hier onderbreken we zijn dagboek.
Te saai voor woorden, literair, psychologisch totaal oninteressant. Wees blij dat hij voor een dagboek koos en
niet voor een blog. Dat hij dat op de
een of andere manier wel had aangevoeld, dat hij zo belangwekkend niet
was. Op zich al uitzonderlijk voor een
17-jarige puber, dat inzicht te hebben.
De doorsnee 17-jarige puber is vandaag wel zo narcistisch te denken dat
een eigen blog van levensbelang is en eigenlijk heeft die puber gelijk: voor
hem of haar ís die blog van levensbelang.
Weer naar Roderick.
