Mijn levensvreugde kapseist in toevallige momenten
die de vergeefse stuwing van de zee missen.
Wie dit begrijpt, heeft te veel poëzie gelezen
En stroomt vanzelf met de beelden mee.
Ik hou van jou? Begrijp je dat?
Of maakt mijn schipbreuk je misselijk
En bang voor wat je vlees verschuilt?
Je zegt: ‘Stil toch.’- trekt me diep het water in
En toont me hoe ik op mijn woorden drijven kan.
Dag Suzanne,
BeantwoordenVerwijderenHeel mooie aangrijpende verzen!
Liefs,
Nadja
<3